Barbara Rosiek - wiersze

* * * żyję to niepojęte dlaczego mam zadawać pytania Bogu kiedy rozum śni o chwilach szczęścia pokochałam zdążyłam to uczynić to takie niepoznawalne ale prawdziwe poznałam kres i początek może trzeba było odwrotnie nieważne jestem coraz bliżej Nieba samotna nad brzegiem Oceanu samotna na najwyższym szczycie Gór czekam na przytulenie przecież powiedziałeś że kochasz do końca nie uwierzyłam i zabytkowy Ogród spłonął 14 września 2006 Barbara Rosiek Pożegnanie napisali w gazecie że odchodzę moi czytelnicy jak zwykle nie uwierzyli to legenda jak zwykle padła z ust moich „pożegnalne wiersze Barbary R.” rozśmieszyło mnie i spłonęłam nad kartką w wolności słowa zamieram w wolności bytu umieram samowładna uparta nieuchwytna . . . teraz już wiem że jestem szalona . . . całe życie wiodłam na niedoścignionym koniu beze mnie uschnie Ogród i kwiaty rozpanoszone samotne róże i astry jesienne bujaj się bujaj wietrze w dłoniach niespracowanych dom zostawię przyjacielowi wiersze niech płyną pławią się w zapachach jesieni bierz mnie kochanku w ramiona silne brunatne a zwierzę które cierpieć będzie uśpij śpiewem barda żyć będę wiecznie 16 września 2006 Barbara Rosiek Biała kartka rozrywa serce poety zapisuje umysł słowami nieobliczalnymi dla ludzkiego sądu dla ciebie dla przyjaciela nieznanej drogi na nieboskłonie zapala umysły poetów i bardów śpiewajmy więc nućmy powoli symfonie niezadartych wspomnień obłęd niech się odciska niech stuletnie drzewa nie powalają i w snach używajmy rozpusty w grzechu w modlitwie w samotności umierania trwajmy